czwartek, 26 lutego 2015

Rozdział 3

Rozpoczęliśmy lekcje, stałam razem z Fran i Cami przy pianinie i cicho rozmawiałyśmy. León wszedł z gitarą na scenę i spojrzał na mnie. Nasze spojrzenia się spotkały, a on zaczął grać. 
- Quiero mirarte, quiero sonarte. Vivir contigo cada istante.- po raz kolejny na mnie spojrzał, ale przez dłuższą chwilę.  Nie mogłam uwierzyć własnym oczom, Verdas śpiewał piosenkę, która śniła mi się dzisiejszej nocy. Ale jak to możliwe? Czyżbym przeczuła to co dzisiaj się stanie. Podbiegłam do dziewczyn i objęłam je rękoma.
- Dziewczyny ta piosenka mi się śniła.- szepnęłam.
- Co?.- powiedziała Fran, patrząc na mnie niedowierzanie. 
- Quiero abrazarte, quiero besarte. Quiero tenerte junto a mi. Pues amor es lo que siento. Eres todo para mi.- zaśpiewał refren.
- Viola przecież to nie możliwe.- oznajmiła Cami, patrząc na Leóna.- Jakim cudem by Ci się to śniło?.

Dziewczyny nie rozumieją, mi na prawdę się to śniło. Tylko dziwi mnie fakt czemu on to śpiewa i dlaczego właśnie TO mi się śniło. León zszedł ze sceny i uśmiechnął się do mnie, a gdy dziewczyny specjalnie się odsunęły podszedł do mnie.
- Podobało Ci się?.- spytał, odkładając gitarę.
- I to jak.- uśmiechnęłam się nieśmiało.
- To było dla Ciebie.- oznajmił.
- Ale.., przecież nie znamy się długo.- potarłam dłonią rękaw od swojej bluzki.
- I co z tego?.- zaśmiał się wesoło.- Nie mogę ci piosenki zaśpiewać?
- To miłe.- uśmiechnęłam się.- Jasne,że możesz.

Ta piosenka chodzi mi cały czas po głowie i jak ja mam się teraz skupić na czymkolwiek?.  Usiadłam z dziewczynami na podłodze i rozmyślałyśmy co było powodem dzisiejszego zachowania Verdasa. 
- Zaraz wracam dziewczyny, zapomniałam czegoś z 25.- powiedziałam i podniosłam się z podłogi.
Wyszłam z sali i wróciłam do tej w której mieliśmy wcześniej lekcje, niestety był tam León i grał na pianinie. 
- León widziałeś może mój pamiętnik?.- spojrzałam na niego kiedy przestał grać.
- O ten ci chodzi?.- zaśmiał się.
- Dokładnie.- podeszłam do niego i wzięłam pamiętnik.- Chyba go nie czytałeś nie?.
- Był tak szczelnie zamknięty,że mi się nie udało.- puścił do mnie oczko.


                                                             ***
- Albo León zakochał się w Violi, albo coś knuje.- powiedziałam do Fran.
- Ale co podejrzewasz, jakiś spisek między chłopakami?.- spytała Fran.
- Podpytam Fede, on zawsze wszystko wypapla.- uśmiechnęłam się złośliwie i podeszłam do Federico. 
- Słuchaj Fede, mam sprawę. León się tak jakoś dziwnie zachowuje w stosunku do Violetty, wiesz coś?.- szepnęłam.
- Powiem Ci bo widzę,że zaczęłyście się przyjaźnić. León chce rozkochać w sobie Violettę założył się o to z Maxim.- powiedział, wkładając dłonie do kieszeni.
- Co? Trzeba ją ostrzec.-wytrzeszczyłam oczy na słowa Federico.
- Poczekaj, jeszcze nie teraz. Musimy go obserwować, przez cały czas.- oznajmił, odwracając się w stronę drzwi, w którym pojawiła się Viola.
- Pilnuj jej.- szepnął, idąc do chłopaków. 

Słowa Federico mnie przestraszyły. Te ich pieprzone zakłady i jeszcze o takie coś? Jakim prawem?. Muszę pilnować Violi, bo jeszcze biedna się zakocha i wtedy dopiero będzie jazda. Opowiem wszystko Francesce i razem z nią i Fede będziemy chronić Violettę przed tym matołem. 
- I co masz pamiętnik?.- spytałam, siadając na podłogę.
- Tak.- otworzyła go i zaczęła szukać czegoś. - Dziewczyny patrzcie, to ta piosenka.
- No coś ty?!- usiadłam szybko obok niej.
-  Tylko skąd on wziął tekst?.- spytała Fran.
- Może zajrzał ci do pamiętnika?.- spytałam po dłuższym zastanowieniu.- Po nim się można wszystkiego spodziewać. 


Po lekcjach właśnie miałam iść z dziewczynami do mnie. Cami i Fran poszły jeszcze do siebie do domu po rzeczy i umówiłyśmy się,że będę na nie czekać pod szkołą. Właśnie wychodziłam z sali i gdy poczułam czyjeś ręce na mojej talii.
- Jejku to ty, ale mnie wystraszyłeś.- zaśmiałam się, poprawiając torebkę.
Szliśmy tak aż do samych drzwi szkoły. Przyjaciele Leóna się na nas patrzeli z uśmiechami na twarzy oprócz dwóch z nich. Stali tam z poważnym minami tacy zupełnie bez uczuciowi. Nagle León chwycił moją rękę i spojrzał głęboko w moje oczy. Przybliżył się o kilka centymetrów i uśmiechnął się. 
- León przepraszam ja nie mogę..
- Cii, ja wiem że tego chcesz. 
Objął mnie w talii i po raz kolejny czułam się jak w niebie. Znowu się przybliżył, wszystko obserwowali jego koledzy. Dotknął mojego policzka i uśmiechnął się. 
Utonęliśmy oboje w swoich oczach, nie liczyło się nic dookoła nas tylko Ja i On i nic poza tym. Złączył swoją wolną dłoń z moją i bacznie mi się przyglądał.. .


_____________________________
I co wydarzy się dalej?
Piszczcie swoje propozycje w komentarzach.

Kocham Was xx 

2 komentarze:

Wasze komentarze bardzo mnie motywują do dalszej pracy
Także komentujcie śmiało, wyrażajcie własne zdanie i nie bójcie się :)